Yvonne Langenberg in Vernissage, Art magazine, Beeldende kunst in Europa, 18e jaargang nr. 3 okt/nov.2011
Hans Vredegoor- Inlevingsgevoel en kennis van ruimte
Hans Vredegoor, wie kent hem niet, geboren in Deventer (1953) startte reeds vroeg met zijn schilderscarrière, vanaf 1981 werkt hij als zelfstandig beeldend kunstenaar…….
——————————————————————————————
Eigen uitgaven
——————————————————————————————
Uit de catalogus bij de expositie Sculptour 2011, Beukenhof-Phoenis Galleries, Kluisbergen (België)
Vredegoor studeerde aan de Academie voor Beeldende Kunsten in Arnhem tot 1978.Hij onderneemt het liefst zwerftochten in zijn innerlijke belevingswereld. Zijn schilderijen ontstaan uit een vlek die hij geleidelijk aan laat uitvloeien tot een abstract gegeven waarbij hij lichte en donkere effecten via golvende bewegingen en organische vormen laat uitstralen tot iets herkenbaars. Zijn schilderijen vormen een aangename ontdekking voor degenen die een zekere poëzie van het toeval en een lichte transparantie in zijn schilderkunst zoeken. Deze grafische, plooibare en verfijnde onderwerpen verschijnen tevens in zijn beelden. In dit driedimensionale werk komt hetzelfde technische meesterschap voor. Het bewerken van tedere kleuren met pastel en inkten, afgewisseld met collage-onderdelen in zijn schilderijen, wordt in zijn beelden vervangen door een samenspel van verschillende materialen die hij op een vernuftige manier aan elkaar koppelt. Door ronde sensuele vormen en zachte curven wordt de abstractie verzacht. Zijn werk lijkt gevoelig en sierlijk de essentie van mens en natuur weer te geven.
——————————————————————————————
Galerie Witt
nieuwe beelden en schilderijen
Mijn werken zijn concrete voorstellingen van iets onbenoembaars. Ze bevinden zich in het niemandsland tussen figuratief en abstract. Dat is een droomwereld die geheimzinnig is, maar ook vertrouwd, verrassend en tegelijkertijd vanzelfsprekend, soms herkenbaar maar toch moeilijk te duiden.In dit schemergebied vind ik mijn eigen figuratie uit. Die ontstaat uit een combinatie van invallen, overpeinzingen en toevalligheden, zonder een consequente redenering vooraf. Het uiteindelijke resultaat is vaak niet meer dan eenvermoeden van wat ik bedoeld had. En dat is genoeg. Ik hoef niet een mysterie te onthullen, maar wil juist het geheime ervan benadrukken.Zo wordt mijn werk een doorkijkje naar Arcadia waar denken en dromen elkaar ontmoeten.
——————————————————————————————
Équlibre fragile entre forces contraires
Uit het dagblad La Montagne, 13 augustus 2004, ter gelegenheid van de expositie in La Maison du Patrimoine in Châtel-Montagne, Frankrijk.)
Uit het dagblad La Montagne, 13 augustus 2004, ter gelegenheid van de expositie in La Maison du Patrimoine in Châtel-Montagne, Frankrijk.)Hans Vredegoor is ongetwijfeld een van Nederlands bekendste schilders. Zijn werken bevinden zich in privé-, bedrijfs- en overheidscollecties. Hij heeft vele malen geëxposeerd in Nederland en het buitenland, in galeries en musea.Hans Vredegoor begint altijd met een doek een paar keer vóór te bewerken. Hij brengt er wat resten verf op aan tot het wit van het linnen verdwenen is, en werkt dan intuïtief verder met slechts een vaag idee waar het naar toe moet. Dan ontstaat er ineens iets waarop hij direct moet reageren. Een aanduiding van een vorm, een beweging: een schilderij ontstaat pas als de afstand tussen hem en het werk vervalt. Dat wil zeggen als hij in de ban raakt van de wisselwerking tussen de verschillende schilderkunstige ingrepen op het doek, een kluwen van op elkaar betrokken handelingen, die hij een dialoog van dualiteiten noemt.“In mijn werk gaat het om een broos evenwicht die tussen elkaar tegengestelde krachten kan bestaan. Het gaat om het verband tussen gebeurtenissen, bewegingen, veranderingen. Ik wil op de grens zitten tussen toeval en controle, illusies en werkelijkheid, beweging en stilstand, chaos en orde “.Die contrasten roepen een in de hand gehouden vitaliteit op die het onderliggende verband geen geweld aandoen. Het afwisselend schilderen en etsen veroorzaakt een kruisbestuiving: in de loop der tijd worden de schilderijen meer grafisch en de etsen meer schilderachtig. “Soms lijkt het of je iets herkenbaars in de abstracte voorstelling ziet. Dat is nooit bedoeld als een spiegel van de werkelijkheid, maar meer als een geconstrueerde fictie, een mogelijkheid die al werkend ontstaat”. Het specifieke karakter dat Hans Vredegoor zo in zijn werk legt, wordt nog versterkt door zijn persoonlijk kleurgebruik. Primaire kleuren die zo vaak worden gebruikt in abstracte schilderijen, ontbreken bijna altijd bij hem. Hij aarzelt niet om kleuren te gebruiken als gifgroen, oranje en paars, terwijl hij vaak werkt met pasteltinten groen en blauw om een harmonieus evenwicht te realiseren. Hans Vredegoor laat ook enkele zeer persoonlijke beelden zien.
——————————————————————————————
Tussen toeval en contrôle
Uit Kunstbeeld, ter gelegenheid van de expositie bij Galerie Delfi Form in Zwolle, 2002
Hans Vredegoor betitelt zijn werken wel als landschappen van de geest. Daarmee is dan meteen het beslissende element in zijn werk genoemd, want om een simpele passieve waarneming gaat het hier al lang niet meer. Nee, de toeschouwer wordt aan het werk gezet, en de beslissingen die Vredegoor hem dwingt te nemen zijn bepalend voor het soort schilderij dat uiteindelijk opdoemt.
Om dat te bereiken schept Vredegoor een atmosfeer die voortdurend ambivalent blijft. Hij zet zware ronde lijnen tegenover strakke rechte, combineert kleuren die elkaar schijnbaar tegenspreken en gebruikt diverse technieken, waardoor het onmogelijk wordt het werk in het hokje schilderij, ets of collage onder te brengen. Vaak is er de suggestie van herkenbaarheid; even denkt de kijker iets vertrouwds te zien, om het volgende moment het spoor weer bijster te raken. Chaos blijkt tegenover controle op te treden, verftoetsen contrasteren met krijtstrepen en zo wordt de kijker al snel in de positie gemanoeuvreerd van een koorddanser, die moet trachten zijn evenwicht te bewaren tussen hemel en aarde, lucht en steen, en moet kiezen uit verschillende interpretaties van wat hij ziet. Opmerkelijk is dat ook het kunstwerk zelf tweeslachtig wordt en, lijkt het, zelf moet bepalen wat nu precies zijn positie in de wereld zal zijn.
Om dit werk te kunnen maken heeft Vredegoor eigenlijk alleen maar rust nodig. Hij trekt zich terug in zijn atelier in Arnhem of in de Auvergne, en volgt zijn ingevingen. Een echte atelierschilder dus, maar wel een die werkt volgens geheel eigen wetten; de ene keer haalt hij de lijmkam door de verf, de andere keer brengt hij de lijn op het doek aan door een uitgeknipte papieren strook op te plakken. (……)
——————————————————————————————
Vredegoor toont bedrevenheid in abstracte kettingreacties
Alkmaarsche Courant, door Onno Hoedeman, 30 juni 2000 tet gelegenheid van de expositie in de kunstuitleen van Alkmaar.
In feite spelen de schilderijen van Hans Vredegoor een spelletje met de kijker. De kunstenaar daagt uit met herkenbare flitsen en zet het publiek tegelijkertijd op het verkeerde been. Wie denkt in het niemandsland tussen figuratief en abstract enig houvast te hebben gevonden, blijkt juist te dwalen. Vredegoor presteert het om toeschouwers voortdurend een aantrekkelijk lokaas voor te houden waarmee ze gegarandeerd de mist ingaan. De kunstenaar stelt zich echter wel op als een kijktherapeut die het creatieve voorstellingsvermogen van galeriebezoekers wat tracht aan te scherpen. (….)
Vredegoor: “Vertrouwde waarnemingen leveren altijd aspecten op waar je ook abstract mee uit de voeten kunt. Door het toepassen van licht- en donkereffecten kunnen bijvoorbeeld gefantaseerde vormsuggesties een uitstraling krijgen van iets herkenbaars. Het grensgebied van fantasie en werkelijkheid wordt daarmee al gauw betreden. Voor mij beantwoordt een schilderij nooit aan een zorgvuldig voorbereid scenario. Iedere ingreep op het doek vraagt om een antwoord. Daarmee wordt eigenlijk een artistieke kettingreactie op gang gebracht. Ik stort mij in een avontuur waarvan de afloop onvoorspelbaar blijft”. (…..)Soms wordt een aangeboden titel ingezet als een middel om de bezoeker gaandeweg aan het twijfelen te brengen. Zo wordt ‘Beker van verlangen’ ingebracht als een dubieus figuratief thema om het schemerachtige grensgebied tussen figuratief en abstract te leren kennen. De kijker krijgt daarbij nadrukkelijk een vormenpakket voorgeschoteld. Bij nadere beschouwing verliezen alle bekers echter hun identiteit en krijgen geleidelijk aan een abstracte status. Daarmee worden de rollen van kunstenaar en publiek in feite omgedraaid. De toeschouwer wordt aan het werk gezet om de abstractie te zien en Hans Vredegoor trekt zich terug om gade te slaan hoe dat proces verloopt.Hoewel Vredegoor zeker geen aspiraties heeft als genreschilder, kwalificeert hij zijn schilderijen als ‘landschappen van de geest’. Tussen de muren van zijn ateliers in Arnhem en de Franse Auvergne voelt hij zich voortreffelijk op zijn plaats. Blauwe luchten en pittoreske bospartijen staan echter niet op zijn programma. Vredegoor onderneemt het liefst zwerftochten door zijn innerlijke belevingswereld.
——————————————————————————————
Catalogi met etsen, gemengde technieken en schilderijen uit 2002, 1996, 1992 en 1990. (eigen uitgaven)
——————————————————————————————
Le printemps vient du Nord
Les tableaux de Hans Vredegoor (qui vit entre Arnhem et l’Auvergne, indique un catalogue récent) constituent une agréable découverte pour qui recherche une certaine poésie de l’aléatoire, et une peinture légère jusqu’à la transparance. Le peintre réalise ainsi une matière souple, fine, dans des couleurs généralement tendres, qu’l traverse ça et là de griffures, de traits rudimentaires, de pastel ou d’encre. Il utilise aussi le collage, à petites doses: pastilles ovales, demi-lunes jetant des notes plus soutenues sur la douceur de la pâte. Hans Vredegoor fait sans doute preuve d’une très grande maîtrisse technique, et surtout d’une réelle capacité à inciter le spectateur à la rêverie, à laisser son esprit batifoler dans l’imaginaire pour le reposer de l’agitation du monde.(Le Roannais, februari 1997, ter gelegenheid van de expositie bij Galerie Jean-Pierre Prébet, Roanne, Frankrijk).
Le Roannais, februari 1997, ter gelegenheid van de expositie bij Galerie Jean-Pierre Prébet, Roanne, Frankrijk.
——————————————————————————————